W pustyni i w puszczy, rozdział 38, str. 1

252 Piątego dnia podróży Staś jechał razem z Nel na Kingu, trafili bowiem na szeroki pas akacji rosnących tak gęsto, że konie mogły iść tylko szlakiem utorowanym przez słonia: Godzina była wczesna, ranek promienny i rosisty. Dzieci rozmawiały o podróży i o tym, że każdy dzień zbliża ich jednak do oceanu i do ojców, do których oboje nie przestawali tęsknić ciągle. Był to od chwili porwania ich z Fajumu niewyczerpany przedmiot wszystkich rozmów, które wzruszały ich zawsze do łez. I powtarzali wciąż jedno w kółko: że
tatusiowie myślą, iż oni już nie żyją albo że przepadli na wieki – i
obaj martwią się, i wbrew nadziei wysyłają do Chartumu Arabów po
wieści, a oni oto są już daleko nie tylko od Chartumu, ale i od
Faszody, a za pięć dni będą jeszcze dalej – a potem znów jeszcze
dalej, aż wreszcie dotrą do oceanu albo przedtem jeszcze do jakichś
miejsc, skąd będzie można przesłać depeszę. Jedyną w całej
karawanie osobą, która wiedziała, co ich jeszcze czeka, był Staś – Nel
natomiast była najgłębiej przekonana, że nie ma takiej rzeczy na
świecie, której „Stes” nie potrafiłby dokonać, i była zupełnie pewna,
że ją doprowadzi do brzegu. Więc nieraz uprzedzając wypadki wyobrażała sobie w swej małej główce, co to będzie, gdy przyjdzie pierwsza o nich wiadomość – i szczebiocąc jak ptaszek
tłumacz przysięgły opowiadała o tym Stasiowi. „Siedzą – mówiła – tatusiowie w Port-Saidzie i płaczą – aż tu wchodzi boy z depeszą.
Co to jest? Mój albo twój tatuś otwiera, patrzy na podpis i czyta: «Staś i Nel». O, to dopiero się
ucieszą! to dopiero się zerwą, żeby jechać naprzeciw nas! to dopiero
będzie radość w całym domu – i tatusiowie się ucieszą, i wszyscy się
ucieszą –i będą cię chwalili – i przyjadą – i ja obejmę mocno tatusia
za szyję, i potem będziemy zawsze razem. i.”
I kończyło się na tym, że bródka zaczynała się jej trząść, śliczne
oczki zmieniały się w dwie fontanny, a w końcu opierała głowę na
ramieniu Stasia i płakała zarazem z żalu, tęsknoty i radości na myśl o
przyszłym spotkaniu. A Staś, leccąc wyobraźnią w przyszłość,
odgadywał, że ojciec będzie dumny z niego, że powie mu: „Spisałeś
się, jak na Polaka przystało” – i wzruszenie ogarniało go ogromne, a
w sercu rodziła się tęsknota, zapał i nieugięta jak stal odwaga. „Muszę – mówił sobie – wyratować Nel, muszę dożyć takiej chwili.” I wówczas jemu także zdawało się, że nie ma takich niebezpieczeństw, których nie zdołałby zwyciężyć, ani takich przeszkód, których nie zdołałby skruszyć.